Artykuły dla rodziców

4 PRZYKAZANIA DLA RODZICÓW PRZEDSZKOLAKA

czwartek, 14 lutego 2019 10:03

  1. 1. Kochaj bezwarunkowo. I okazuj to w każdej sytuacji. W ten sposób wzmacniasz poczucie własnej wartości twojego małego buntownika.
  2. 2. Szanuj zdanie dziecka, jednak jeśli się z nim nie zgadzasz, nie ustępuj dla świętego spokoju. Tłumacz, dlaczego myślisz inaczej, i nie nadużywaj ostatecznej broni rodziców – argumentu „nie, bo nie”.
  3. 3. Zrozum, że trudne emocje są najzupełniej naturalne na wszystkich etapach dorastania.
  4. 4. Pomagaj rozwiązać problemy, ale nie rób tego za dziecko. Twoja nadopiekuńczość może być odebrana przez dziecko jako dowód, że tak naprawdę nie wierzysz w jego siły.

    Dalsza część artykułu: 4 PRZYKAZANIA DLA RODZICÓW PRZEDSZKOLAKA

 

KILKA SPOSOBÓW NA PRZEDSZKOLNEGO NIEJADKA:

czwartek, 14 lutego 2019 10:00

  1. Wdrażanie dziecka w proces przygotowania posiłków, dzięki czemu ma możliwość oceniania jak potrawa pachnie, smakuje, ma wpływ na to, jak wygląda. Własnoręcznie zrobione kanapki czy sałatka większości dzieci smakują o wiele lepiej.
  2. Wycinanie foremkami kształtów z owoców, warzyw, kanapek – niecodzienna forma przygotowania posiłku.
  3. Pusty talerz - dziecko dostaje pusty talerz i może samo sobie nałożyć, co chce. Raz to będzie sama marchewka z groszkiem, raz same ziemniaki, z biegiem czasu dziecko zobaczy, że fajniej jest, jak jest kolorowo i nakładał sobie wszystkiego po trochu.
  4. Książeczki, np. „Przekroje. Owoce i warzywa”, zdarza się, że dziecko zje posiłek, żeby sprawdzić, ile i jakich dane warzywo ma witamin. Inne książki: „Basia, Franek”, „Muminki”.
  5. Proponuj dziecku mniejsze porcje. Talerz pełen po brzegi zupy jarzynowej wcale nie zachęca do jedzenia. Przeciwnie - może dziecko przytłoczyć i przestraszyć. Co innego mały kotlecik, łyżka ziemniaków i niewielka miseczka sałaty. To da się zjeść. I naprawdę wystarczy, by zaspokoić głód.
  6. Pozwól dziecku wybierać. Zanim zabierzesz się do przygotowywania posiłku, zapytaj: „Chcesz kanapkę z szynką czy twarożkiem? Wolisz jogurt z jagodami czy truskawkami, a może koktajl bananowy lub pomarańczowy?”. Jeśli nic nie wybierze, to trudno. Może jednak któraś z propozycji mu się spodoba. Poza tym każdy z nas lubi decydować o swoim menu, dzieci nie są wyjątkiem.
  7. Zgódź się na drobne dziwactwa twojego malucha. Jeżeli koniecznie chce popijać pomidorową sokiem pomarańczowym, nie rób z tego problemu. To przecież tylko kwestia smaku. Lubi jeść kanapki tylko w kształcie trójkąta, a mleko pić przez słomkę? Nie przejmuj się, na pewno z czasem mu się to znudzi.
  8. Nie dawaj dziecku tego, czego nie lubi. Jeśli nie chce jeść mięsa, nie zmuszaj go. Zaproponuj mu zamiast tego jajko lub rybę, a może kawałek wędliny. Jeżeli wybrzydza nad warzywami, zamiast się denerwować, daj mu więcej owoców.
  9. Nie próbuj przemycać w potrawach rzeczy, których dziecko nie lubi. Z pewnością wykryje oszustwo i nie zje niczego. A co najgorsze, obrzydzisz mu to, co lubiło dotychczas.

    Dalsza część artykułu: KILKA SPOSOBÓW NA PRZEDSZKOLNEGO NIEJADKA:

 

JAK MÓWIĆ, ŻEBY MALUCHY NAS SŁUCHAŁY

czwartek, 14 lutego 2019 09:57

Wychowywanie dziecka w dzisiejszych czasach to ogromne wyzwanie. Wydaje nam się, że dzieci nie słuchają nas, ale zadajmy sobie pytanie czy my słuchamy ich?. Z pomocą przychodzą nam J. Faber i J. King, autorki książki pt. „Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały”, która zawiera cenne wskazówki mogące pomóc wielu rodzicom w znalezieniu nici porozumienia z naszym dzieckiem.

Poszukując błędów w relacji z naszym dzieckiem powinniśmy zacząć od zadania sobie kilku pytań i zastanowienia się, jaka byłaby nasza reakcja:

  • czy lubisz kiedy ktoś zaprzecza twoim emocjom?
  • czy lubisz, kiedy ktoś udziela Ci rad w momencie, kiedy wcale ich nie potrzebujesz?
  • czy lubisz filozoficzne kazania?
  • czy lubisz być porównywana do innych (rodziców)?
  • czy lubisz, kiedy ktoś zadaje Ci mnóstwo pytań (przesłuchanie)?
  • czy nie wolałabyś żeby ktoś potwierdził, że rozumie twoje negatywne uczucia i werbalnie je zaakceptował?

Poniżej przedstawiam kilka cennych wskazówek dla rodziców z punktu widzenia autorek książki.

Dalsza część artykułu: JAK MÓWIĆ, ŻEBY MALUCHY NAS SŁUCHAŁY

 

AGRESJA U DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM- JAK SOBIE Z NIĄ RADZIĆ?

czwartek, 14 lutego 2019 09:55

Agresja jest celowym działaniem dziecka, które ma braki emocjonalne i chce zwrócić na siebie naszą uwagę. Jako rodzice musimy, przede wszystkim zrozumieć, że dziecko jest agresywne nie bez powodu. Dziecko zwykle nie wie jak radzić sobie ze złością, z krzywdą czy strachem, działa instynktownie. Ktoś mnie atakuje? Ja atakuje jego.

W temacie agresji u dzieci bardzo istotnym aspektem są emocje. Jeśli nie zaspokoimy podstawowych potrzeb naszego dziecka, ono nie będzie potrafiło radzić sobie ze swoimi emocjami. Wszystkie tłumione emocje wracają ze zdwojoną siłą. Prędzej czy później. Dziecko niezauważone i ignorowane może wykazywać później dwie tendencje:

  • do nadmiernej złości i wybuchów, ponieważ nauczyło się że nikt nie reagował lub reagował agresywnie na niego i jego stany emocjonalne;
  • do wycofywania się z okazywania emocji. Nastąpi efekt ich stopniowego zamrażania, zwłaszcza wtedy kiedy będzie upominane w obecności innych lub zawstydzane. Przykład komunikatu, który może wywoływać taki efekt: „Wszyscy na Ciebie patrzą a ty się tak zachowujesz. Wstydź się”.

    Dalsza część artykułu: AGRESJA U DZIECI W WIEKU PRZEDSZKOLNYM- JAK SOBIE Z NIĄ RADZIĆ?

 

Wychowanie do wartości

czwartek, 29 grudnia 2016 13:52

Wychowanie do wartości

 

System wartości człowieka budowany jest przez rodziców, rodzinę, nauczycieli, kolegów czy środowisko. Możemy wyróżnić wartości moralne, ekonomiczne, estetyczne, poznawcze, prawne czy religijne. Głównym przekaźnikiem wartości jest wychowanie rozumiane jako przygotowanie człowieka do życia i kształtowanie jego osobowości w warunkach konkretnej rzeczywistości społecznej i cywilizacyjnej. Obejmuje ono zarówno świadome i celowe oddziaływania na jednostkę odpowiedzialnych za jednostkę osób (rodziców, wychowawców, nauczycieli) i instytucji oraz systemu wychowania równoległego (telewizja, radio, film, prasa, literatura, sztuka, instytucje naukowe i kulturalne, sport itp.), jak i wysiłki człowieka nad kształtowaniem własnej osobowości. Proces ten nie ogranicza się tylko do okresu dzieciństwa i młodości, lecz trwa przez całe życie ludzkie, gdyż zmienia się rzeczywistości i wymaga od człowieka ciągłego doskonalenia własnej osobowości, ponieważ musi dostosować się do tych zmian zarówno dotyczących życia indywidualnego, jak do życia w społeczeństwie. Wychowanie to wprowadzenie dzieci i młodzieży w kulturę własnego narodu i społeczeństwa, kulturę mowy ojczystej i języka ojczystego, a także oddziaływanie rodziców, wychowawców, nauczycieli na dzieci i młodzież, jak również na starszych poprzez postępowania, czyny, wskazania słowne.

Dalsza część artykułu: Wychowanie do wartości

 

W jaki sposób dbać o sprawnosć fizyczną starszych przedszkolaków

poniedziałek, 09 lutego 2015 17:16

„W JAKI SPOSÓB DBAĆ O SPRAWNOŚĆ FIZYCZNĄ STARSZYCH PRZEDSZKOLAKÓW?”

Okres od trzeciego do siódmego roku życia nazwano złotym wiekiem motoryczności dzieci. Potrzeba ruchu jest w tym czasie tak wielka, że jej niezaspokojenie określa się głodem ruchowym. Dla prawidłowego rozwoju fizycznego dziecko powinno codziennie do woli biegać, skakać, bawić się piłką itp. Nie da się też „na zapas” ruchowo wyszaleć. Dzieci mają indywidualne zapotrzebowanie na aktywność ruchową. Nieco inaczej kształtuje się to u chłopców i dziewczynek. Dzieci są aktywne ruchowo od chwili, gdy rano wstaną z łóżka, do wieczora, gdy zasypiają. Jeżeli dorośli nie ograniczają aktywności ruchowej dzieci, one w naturalny sposób realizują te formy, które są im niezbędne do harmonijnego rozwoju psychoruchowego. Ich ciało także doskonale wie, kiedy i jak długo trzeba odpoczywać. Dla prawidłowego rozwoju psychoruchowego dzieci trzeba im zapewnić co najmniej 3 godziny dziennie intensywnej aktywności ruchowej. Gdy czas ten jest skracany, dzieci zaczynają cierpieć na niezaspokojoną potrzebę ruchu, co przejawia się w takich zachowaniach, jak:

- gdy dłużej siedzą na krzesełkach, wymachują nogami, kołyszą się, mocują się z blatem, pokładają się na stole itp.

- gdy muszą stać przez dłuższy czas, podskakują i wymachują rękami, a gdy są w grupie, dodatkowo popychają, szarpią itp.

- gdy spacerują z dorosłymi wyrywają się, wchodzą na każdy murek, kopią co popadnie, mocują się z drzewami itp.

Po powrocie z przedszkola do domu zamiast spokojnie się bawić skaczą po meblach, tarzają się po dywanach, biegają bez celu po całym mieszkaniu.

Dlaczego dzieci muszą być aktywne ruchowo na świeżym powietrzu: w ogrodzie, na boisku, w parku itd.?

  1. Ze względu na zapotrzebowanie organizmu na tlen i właściwe oddychanie. Ćwiczenia i zabawy ruchowe na świeżym powietrzu mogą znacznie zwiększyć ilość przepływającej krwi, co ma wpływ na dotlenienie organizmu.
  2. Swobodny spacer sprzyja głębokiemu oddychaniu. Natomiast pozycja siedząca i pochylenie ciała (np. przy rysowaniu, oglądaniu obrazków czy) zmniejsza głębokość oddechu – organizm otrzymuje znacznie mniej tlenu.
  3. Hartowanie (uodparnianie) dzieci poprzez pobyt na świeżym powietrzu. Kształtując odporność dzieci na choroby „przeziębienia”, trzeba je stopniowo przyzwyczajać do zmieniającej się temperatury.

 

Dalsza część artykułu: W jaki sposób dbać o sprawnosć fizyczną starszych przedszkolaków

   

Wspieranie rozwoju dziecka mlodszego do realizacji obowiązku szkolnego w kontekscie nauczyciela i rodzica

poniedziałek, 09 lutego 2015 17:07

 

 

Wspieranie rozwoju dziecka młodszego do realizacji obowiązku szkolnego w kontekście nauczyciela i  rodzica.

 

Okres od urodzenia do trzeciego roku życia oraz następnie okres przedszkolny jest niewątpliwie fundamentalnym okresem, od którego zależą nie tylko przyszłe sukcesy dziecka w szkole, ale przede wszystkim jego pomyślna przyszłość w życiu dorosłym. Dlatego już na tym etapie małe dziecko powinno być wspierane w swoim indywidualnym rozwoju psychoruchowym, aby rozwój ten miał szansę stać się optymalny.

Prawidłowy rozwój dziecka kształtuje w dużej mierze środowisko, w którym najistotniejszą rolę odgrywa dom i placówki oświatowo-wychowawcze. Nowelizacja ustawy o systemie oświaty,  wprowadzająca od 1 września 2015 roku obowiązek szkolny wszystkich dzieci sześcioletnich, stawia przed nauczycielami przedszkoli oraz rodzicami nowe wyzwania, przede wszystkim dużej wrażliwości na pojawiające się w tym okresie zmiany rozwojowe i adekwatne reagowanie na nie, zwrócenie uwagi na zasoby dziecka , wnikliwej diagnozy, monitorowania zachodzących zmian w strefie najbliższego rozwoju, tworzenia bogatych i zróżnicowanych ofert rozwojowych mogących wyjść naprzeciw zróżnicowanym potrzebom i możliwościom dziecka.

Wychowanie przedszkolne obejmuje wspomaganie rozwoju i wczesną edukację dzieci od trzeciego roku życia  do rozpoczęcia nauki w klasie pierwszej szkoły podstawowej, a głównym celem tego wychowania jest wspomaganie i ukierunkowywanie rozwoju dziecka zgodnie z jego wrodzonym potencjałem i możliwościami psychoruchowymi. O sukcesie dziecka w przedszkolu decyduje szereg czynników, które można podzielić na trzy grupy: mianowicie czynniki środowiskowe czyli wpływ bliższego i dalszego środowiska; pedagogiczne czyli przedszkole, system przedszkolny i nauczyciele, oraz osobowościowe czyli indywidualne właściwości jednostki. Oddziaływanie przedszkola i nauczycieli na osiągnięcia dziecka nie podlega dyskusji. Przedszkole wyposażone w dobre pomoce dydaktyczne, prawidłową organizację placówki, rzetelnie przygotowana kadra pedagogiczna, dobra opieka, współpraca przedszkola z domem rodzinnym działa osobliwie stymulująco na sukcesy wychowanków. Efektywność oddziaływań wychowawczo-dydaktyczno-opiekuńczych wspierających rozwój dziecka młodszego w dużym stopniu zależy od rodziców, ale także i nauczycieli przedszkoli, dlatego też dla nich poniżej przedstawione zostaną sposoby wsparcia dziecka młodszego przed rozpoczęciem obowiązku szkolnego.

 

Dalsza część artykułu: Wspieranie rozwoju dziecka mlodszego do realizacji obowiązku szkolnego w kontekscie nauczyciela i rodzica

 

CUKIER W DIECIE DZIECKA

poniedziałek, 16 czerwca 2014 16:23

CUKIER W DIECIE DZIECKA

Zdrowy organizm w naturalny sposób łaknie, w zrównoważonej formie, wszystkich smaków podstawowych. Jednak człowiek (i nie tylko), naturalny smak słodki upodobał sobie szczególnie. Harmonizuje on ciało i umysł, wzmacnia i odpręża nasz organizm, zwalnia wszelkie przemiany równoważąc pracę organizmu, wspiera zdolność skupiania i uwagi. Dlatego też tak chętnie sięgamy po posiłkach po desery. Gdy mówimy o słodkim smaku mimowolnie kojarzymy go z cukrem. Cukry spożywcze dzielą się na dwie kategorie:
•    cukier rafinowany (oczyszczony, tzw. biały)
•    cukier nierafinowany (nieoczyszczony, bogaty w minerały i witaminy)

Dalsza część artykułu: CUKIER W DIECIE DZIECKA

   

Strona 1 z 3